Gevoelens bij zwangerschappen in de omgeving

Heb ik ook! Ook dit jaar al meerdere miskramen gehad en ondertussen al heel wat aankondigingen van familie en vrienden. Voelt echt “kut”, maar ja wat ga ik eraan veranderen natuurlijk. Ik geef het op facebook dan wel een like, maar verder scroll ik dan gewoon door en zet ik de meldingen af of ontvolg ik die persoon… ook vrienden en familie waarvan ik binnenkort op facebook een geboorteaankondiging verwacht, ontvolg ik, zodat ik die niet kan tegenkomen. Dat is misschien grof en hard van mij, maar ik moet en wil mezelf dat verdriet natuurlijk ook besparen en dan moet ik toch echt wel aan mezelf denken. Het zijn trouwens geen dichte vrienden of familie, meer verre familie of kennissen, dus dan kan dat nog wel. Het zijn mensen die ik maar 1x per jaar hoor of zelfs niet, dus who cares? Maar verder praat ik er dan wel over met mijn man en hij voelt dat verdriet en die leegte ook en zo delen we dat gevoel dan wel, waardoor ik me dan niet alleen voel in de situatie. Maar ik kijk er positief naartoe en hopelijk houden we dit jaar ons eigen kindje in onze armen ☺️

Heel herkenbaar.. en mensen vragen ook zelden: “hoe gaat het met je?” als ze zelf geen miskraam hadden.. weet dat je zeker NIET alleen staat met dit gevoel. Dikke knuffel

Weten deze mensen van je zwangerschap die je verloren bent? Ik ben tegen iedereen hier heel open over geweest en dat helpt enorm... Ondertussen terug 13 weken zwanger hier maar ook pas bijna 1 jaar na start missed abortion (die heeft 3 maanden geduurd)

Oooh heel herkenbaar!! Het is volkomen normaal hoor, je bent ook maar een mens en het is perfect oke om blij te zijn voor mensen in je omgeving en tegelijk verdrietig voor jezelf! Ik was uitgerekend begin december en mijn zus begin november. Dit was een heel moeilijke periode voor mij, ik was natuurlijk blij voor haar, maar ook heel verdrietig. En het deed mij ook pijn dat niemand eens vroeg hoe het met mij was (heel veel mensen wisten al van de zwangerschap). Slechts 1 vriendin heeft gevraagd hoe ik me voelde toen mijn zus beviel ❤️ ik heb dit toen ook wel tegen mijn mama gezegd en sindsdien zijn ze zich er meer bewust van. De vrouw van een collega van mij is zwanger en zijn zus is ook uitgerekend een maand later en hij is continue bezig hoe leuk het zal zijn dat ze maar 1 maandje schelen, dit vind ik ook heel confronterend (hij weet dit niet). Zeker niet mee inzitten dat je je zo voelt, is echt normaal en je bent zeker niet allen!

Enkele van hun weten het.. maar ik heb het lastig met dingen in perspectief te plaatsen.. 1 vriendin klaagde “ het ergste is voorbij” .. snap ik ze was misselijk enzo.. maar ik dacht “ergste” .. jij mag tenminste zwanger blijven 😖 of iemand anders in de familie die op 10 weken aankondigt dat ze zwanger is op kerstavond met toeters en bellen, maar bij ons is het op 10,5w mis gegaan .. ik weet dat het flauw is van mezelf maar ik heb het er echt lastig mee.. enkele collega’s die zijn zo van “je weet toch als je die leeftijd hebt, dat het kan gebeuren dat anderen ook zwanger zijn” .. ja natuurlijk, maar Pft dat is niet wat ik wil horen ..

M'n zus was net samen met mij zwanger toen wij het verloren en zij dus verder zwanger was en bleef. Ze klaagde soms ook en dan was ik ook gewoon kort en bondig 'ik wou dat ik er ook over kon klagen maar ik ben ons kindje kwijt'. Gewoon even de mond durven snoeren helpt ook wel 🤪