Geslacht

Dit is heel herkenbaar voor mij. Met mijn 1ste had ik dit ook. Ik droomde constant van een meisje en alles symptomen wezen ook naar een meisje. Mijn man had al 2 jongens dus was ik heel blij dat het een meisje werd. Tot de 25 weken echo het toch een jongen was. Mijn wereld stortte letterlijk in en ben derest van de zwangerschap heel douwn geweest en heb er ook niet meer van kunnen genieten. In het begin had ik een afkeer op mijn zoon. Tot iedereen hem vast wilde houden. En ik dat totaal niet wilde. Daarna hebben wij wel een dochtertje gekregen en was ik en mijn man daar ontzettend blij mee. Nu de 3de zwangerschap bescherm ik mezelf een beetje en ook de baby door me nu juist in te stellen op een jonge. Zodat ik niet weer hetzelfde krijg als bij mijn zoon. Ik huil er vaak nog om dat dat toen zo is gelopen en voel me nog altijd heel schuldig naar hem toe.

Hoi, ik had vandaag mijn 12w echo waar je normaal gezien het geslacht toch niet direct zou zien maar de gynaecoloog sprak over ons kindje al in een hij vorm wanneer ik dan achter het geslacht vroeg zei ze ik ben 80% zeker dat het een jongen zal zijn. Men hart brak een beetje, alles leek te wijzen op een meisje. We willen ook heel graag een meisje dus wanneer ze me dan toonde waar ik het geslacht kon zien. Leek ik precies echt een piemeltje te zien. Ik ben nog net buiten kunnen gaan zonder te wenen maar nu elke keer als ik er aan denk, springen de tranen me terug in de ogen. Iedereen in de omgeving dacht ook een meisje waardoor de teleurstelling nu precies nog harder aankomt. De nipt werd ook gedaan dus dan wordt het bevestigd maar het is maar 20% kans dat het dus een meisje zal zijn. Dus ik begrijp je volledig als je het ene denkt en dan misschien het hele andere krijgt

Herkenbaar! Maar heeft iedereen niet zo een bepaald beeld in zijn hoofd? 💗 Ik heb sinds het begin van mijn zwangerschap het idee dat het een meisje zal worden, ik hoop op een jongen. 🩵🤍