De klaagmuur 🫢

Ik heb echt schommelende hormonen , in mijn hoofd zit vol met donkere gedachten , dicht familie en partner die mij voordurend irriteren en ze geven constand commentaar 🤢🤢hoe moet ik ermee omgaan want het brengt me geen rust pff

Ik herken dat maar dan van men eigen moeder, en dat spookt dan constant door mijn hoofd en maakt me boos en werk ik dat soms uit op mijn partner, ik heb tot nu toe ook nog geen oplossing gevonden. Want ik wil wel zeggen ‘ik trek het mij niet aan’ maar dat lukt me niet

Ik ben 43 en 11 weken zwanger van onze tweede , vroeger aan kindjes starten was niet mogelijk (heb de man van mijn leven pas laat ontmoet) maar nu voel Ik me schuldig omdat dat toch best oud is. Hoewel ik zeker geen enig kindje wou, vooral voor ons eerste zoontje. Dus ik ben wel super blij. Maar bang voor de reacties van vrienden en familie. En daardoor heel onzeker…

Ik ben 100% overtuigd dat als je ‘te oud’ zou zijn het niet gelukt was. Ik heb trouwens onlangs nog persoonlijk een heel gave inspirerende vrouw leren kennen die voor het eerst moeder werd op haar 50ste! Maar dat doet er eigenlijk niet toe: mensen hebben áltijd wel ergens commentaar over.. Als het je leeftijd niet is dan hoe lang je samen bent met je partner, wat je eet, of je je haar verft, dat je nog fietst, of je gaat cosleepen, als je een epidurale wilt, blablabla. De lijst is eindeloos. Laat hen lekker zeuren en als je het voelt vlammen binnen, wees gerust lekker duidelijk zou ik zeggen. Zo doe je de volgende zwangere mama die ze tegenkomen misschien een plezier wanneer ze twee keer nadenken voor ze hun mond onnodig opentrekken. ❤️

Haha zalig dit te lezen :) ja je hebt zeker wel een punt hoor. Ik heb wel wat vriendinnen die pas rond hun 40 ste aan kids begonnen zijn, omwille van verschillende redenen. Ik zit zelf in n muzikantencircuit en dat is helemaal niet afgestemd op ouders en kinderen. T is handiger als je een 9 to 5 doet en zelf om 20h30 in bed kan kruipen dan als je dan net een concert gaat spelen… een goed netwerk is belangrijk en wij hebben niet echt ouders en schoonouders aan de schoolpoort. Wel heel fijne vrienden die onze ‘village’ zijn. Ik wou gewoon echt heel graag een tweede en ben wel super blij dat die nu onderweg is. En de extra jaren slaapgebrek die neem Ik er bij, wallen hebben we toch ;)

Ik ben een maand en een half uit geweest op het werk door een retroplacentair hematoom. Ik moest heel de tijd plat liggen en mocht per dag 2u in beweging zijn. Nu was ik jarig in die periode en ben ik voor een uurtje buiten geweest met vrienden, naar de kerstmarkt in Gent. Niet gewandeld gewoon even in een bar gezeten en een warme chocolademelk gedronken. Binnen de termijn van 2 u was ik zeker terug thuis. Nu neemt een collega het mij kwalijk en zegt ze: je kon ook gewoon komen werken dan, het was hier druk. Ik ben gisteren terug gestart met werken en nu weigert ze om nog maar één woord tegen mij te zeggen. Ze is zelf gaan klagen bij de baas, waarop die contact heeft opgenomen met m’n gynaecoloog. Mijn gynaecoloog vertelde me dat ze dit in heel haar carrière nog niet heeft meegemaakt en ze het echt schandalig vindt. Hoe moet ik hier mee omgaan?

Amai schandalig.. daar zou ik persoonlijk niet willen werken, als ze zelf al naar uw gynaecoloog bellen. Als je u er niet goed bij voelt, kan je je ziek thuis zetten voor de rest van je zwangerschap. Want geen enkele stress is het nu waard

Ja ik voel me er ook niet goed, ik heb de feestdagen helemaal alleen thuis doorgebracht en omdat ik dan eens een uurtje wel iets ben gaan doen, ten eerste voor m’n mentale gezondheid want ik werd gek van dat opgesloten zitten. Ik vind het vooral heel kinderachtig van m’n collega en zwaar teleurgesteld in mn baas. Ik heb mn baas er nog niet over aangesproken maar voel me er inderdaad niet goed bij, zou ik hem hierover aanspreken of een instantie aanspreken die iets kan doen?

Heb je een toegankelijke baas? dan kan je het zeker aangeven aan hem dat je je er niet goed bij voelt en dat dat jou het gevoel geeft dat er geen vertrouwen is. Ik denk dat je verder er niks aan kunt veranderen.. van instanties weet ik nu ook niet direct iets, ik zou echt op jezelf vertrouwen en zien wat gevoel het je geeft om daar aanwezig te zijn

Alle behalve een toegankelijke baas….

Hmm dan zou ik even met je huisarts of gynaecoloog praten, en even afwachten hoe het op werk zit.. en als je het moeilijk krijgt, kan je altijd nog hun inlichten voor eventueel thuis te blijven door teveel aan stress

Sinds een aantal dagen ontzettende last van men benen ☹️ met men eerste zwangerschap ook gehad dus vrees dat de steeunkousen er weer aan zitten te komen 😵‍💫