Zwangere vrouw afstandelijk

Dit is heel herkenbaar. Als ik spreek uit eigen ervaring was het eerste trimester hier het zwaarst. Je bent moe, misselijk en je lichaam is heel hard aan het werk. Het klinkt hard, maar ik moest niets van mijn man weten. Ik kon zelfs zijn geur niet verdragen, terwijl ik hem anders altijd heel lekker vind ruiken 😉 Gek wat die hormonen met je doen! Valt echt niet te onderschatten. Tijdens het tweede trimester ging dit bij mij volledig weg. Ik kreeg terug energie, en de ‘afkeer’ naar mijn man verdween ook. Ik zou dus zeggen, blijf communiceren, verwacht op dit moment niet te veel, zorg goed voor haar en voor jezelf. En zoals alles, besef dat het een fase is. Het ligt niet aan jou 😊

Oh ja heel herkenbaar! Eerste trimester was ik een hormonenbom niet te doen! Mijn partner moest van mijn lijf blijven, ik wou met rust gelaten worden, ik weende zoveel 🤣 voelde me zo slecht enal, bij mij ging het niet echt beter in het tweede trimester omdat ik dan zwangerschapsreuma heb gekregen waardoor alles echt lichamelijk pijn deed en dankzij medicatie na lange zoektocht was het oké! Derde trimester heb ik pas echt kunnen genieten, pijnloos en was alles terug dik oké!