Weinig interesse voor mijn zoontje

Wat jammer dat je je zo voelt over hoe je familie zich opstelt. Ik hoop voor je dat de dingen soms anders zijn dan ze lijken. Dat ze misschien niet te veel langskomen omdat ze jullie niet extra willen overladen. Wat je kan doen (maar niet zo makkelijk is), is het aan ze voorleggen. Zeggen dat je het gevoel hebt dat er weinig interesse is, en dan denk/hoop ik dat hun antwoorden je aangenaam zullen verrassen en dat je er naast zat.

Dat klinkt inderdaad helemaal niet leuk! Je wilt natuurlijk net dat iedereen net zo verliefd is op je zoontje, dat is zo’n fijn gevoel om te delen. Ik voel dat bij ons de interesse groeit naarmate onze dochter meer kan en ook steeds meer haar persoonlijkheid vormt en toont. Ik denk dus zeker niet dat omdat het nu zo is, dat het altijd zo zal blijven! Ik had de indruk dat mijn (enige) broer vroeger af en toe op haar lette vooral om mij te ontlasten, maar nu vraagt hij zelf wanneer zijn nichtje nog eens ‘mag’ komen logeren omdat hij dat zo leuk vindt! Ik zou blijven proberen momentjes samen te organiseren met de familie waarmee je een klik voelt. Zo geef je de liefde een kans om te groeien. Daarnaast bestaat een gezellige omgeving voor je zoontje natuurlijk niet alleen uit familie, maar ook uit jullie vrienden en de ouders van (toekomstige) vriendjes van je zoontje! Als ik jou was, zou ik dus focussen op de dingen die je wel min of meer kan controleren en zelf voor zover mogelijk die gezellige omgeving creëren door mensen uit te nodigen en contact te leggen. Succes!!

Ik kan begrijpen dat dit verdriet meebrengt… Bij ons is het zeker niet zo, maar het brengt me ook verdriet dat sommige familieleden, waar ik het van hoopte (mijn broers en zus), toch absoluut geen interesse blijken te hebben. (Ik had m’n zus meter gemaakt!) Ik hoop inderdaad dat dit met de jaren groeit. Maar ik zou er niet teveel op hopen en gewoon zelf zoveel mogelijk liefde geven 🧡 Later komen ook vriendjes op school, hobby’s,…. Komt goed 💕

Ik zou me focussen op de mensen die wel geïnteresseerd zijn. Zo heb jij rust in je hoofd en geniet je meer. Zolang jij je kind alle liefde geeft, de rest is leuk als het erbij komt maar als het er niet is dan niet. Geniet van de mensen die er toe doen.

Mijn zoontje heeft langs mij kant ook niet veel famillie die hij kent of die hem kent. Langs de papa zijn kant (mijn ex man) heeft hij dit wel. Hij heeft zich nooit minder geliefd gevoeld bij mij of bij mijn vader. Het gaat niet om hoeveel personen er zijn voor jou en jouw zoontje maar om de liefde die hij krijgt en waarmee hij door die enkele personen omringd word. Dat is meer waard dan die vele mensen die er niet zijn. Sprekend uit ervaring dus 😊

Wat jij voelt is zo begrijpelijk, en zo menselijk. Het is zo pijnlijk wanneer de werkelijkheid zo hard botst met het beeld dat je in je hart had voor je kind. Jij had hem een warme, volle kring gewenst zoals jij die kende en dat is geen luxe, dat is liefde. Natuurlijk breekt dat je hart. Maar hoor me goed, als moeder tegen moeder, jouw zoontje komt niets tekort. Niet waar het écht om draait. Hij heeft jou. En hij heeft zijn papa. Twee ouders die voelen, nadenken, rouwen zelfs om wat er niet is en precies dat maakt dat hij zoveel krijgt. Liefde die bewust is. Het zegt niets over hem, en niets over jou, dat anderen afhaken of weinig interesse tonen. Dat zijn hun beperkingen, hun keuzes, hun gemis. Niet dat van je zoontje. Jij hoeft hem later nooit te zeggen dat niemand interesse had in hem. Je kan hem zeggen: “Wij hebben een kleine kring, maar een echte. Mensen die er zijn, die blijven. En wij waren er altijd.” Hou hieraan vast: Geen interesse? Dan niet. Je hoeft niemand achterna te lopen. Jij beschermt je kind, en dat doe je nu al. Dat is moederliefde in haar puurste vorm. Weet je, groot worden met rust, veiligheid en twee ouders die je onvoorwaardelijk graag zien, is zoveel waardevoller dan grote feesten met lege aanwezigheid. Verjaardagen met oma en opa die hem echt zien? Dat zijn herinneringen. Kerst met warmte in plaats van drukte? Dat blijft hangen. En later, ja later kiest hij zijn eigen mensen: vriendjes, klasgenootjes, misschien een “gekozen familie” die soms zelfs hechter is dan bloed. Je mag rouwen om wat je hem niet kan geven. Dat maakt je geen zwakke mama, dat maakt je een liefdevolle mama. Maar vergeet niet te zien wat je hem wel geeft, veiligheid, liefde, grenzen, openheid, en een mama die hem op de eerste plaats zet. En geloof me… voor een kind is dat alles. Je doet het goed. 🤍

Voordeel is dat jouw lieve babytje dit niet bewust meemaakt en je weet wat je aan elkaar hebt. Wie er echt voor jou is. Nadeel is, is dat dit vaak voorkomt. Veel mensen hebben niet veel met baby's. 4 maanden is nog klein. Pas als ze ouder zijn is er wat meer interactie. Mensen die nog steeds geen contact zoeken of moeite doen...skip ✂️