Constant het gevoel alleenstaande ouder te zijn

Ik kan het bijna door mijn scherm voelen dat jouw draagkracht overschreden wordt... Door jouw verhaal lijkt het alsof de mentale last ook bij jou ligt? Heb je van nature een groot verantwoordelijkheidsgevoel? Wat gebeurt als je de dingen die je opsomt gewoon niet zou doen? Snap dat dat niet evident is, want het gaat natuurlijk om je kind. Zou je man dan wel in actie schieten? Wat de doktersafspraak betreft: hoeveel tijd kreeg hij van jou om te bellen voor je hem er aan herinnerde? Als ik het goed begrijp heeft je man een afspraak geboekt op een moment dat hij moet werken? Wat maakt dat jij vanzelfsprekend dan de persoon bent die dit opvangt en naar de dokter gaat met jullie kindje? Waarom ben jij de uiteindelijke verantwoordelijke voor huishouden, klaarmaken, ophalen, bedtijd...? Want je zegt 'nog steeds'? De vragen zijn gewoon om de situatie wat beter te begrijpen 😊 Denk dat het ook het mentale aspect is? Jij merkt dat je dochter zich niet 100% voelt, dus jij begint al te denken wat er allemaal kan zijn en moet gebeuren, welke stappen daarvoor genomen moeten worden enzoverder. Mannen begrijpen dat niet altijd, dat dat ook veel energie vraagt. Want het is toch 'maar' naar de dokter bellen? En dat is wat hij gedaan heeft Denk dat er niet veel op zit dan je partner nogmaals aan te spreken? En daarbij ook duidelijk te maken dat het niet enkel fysiek druk is (taken overnemen), maar ook mentaal (denkwerk overnemen). Allee om een voorbeeld te geven: Je kan je man vragen het klaarmaken 's ochtends over te nemen, maar als dat inhoudt dat je hem stap voor stap moet uitleggen hoe dat moet, welke kleren je kindje aanmoet enzoverder, dan krijg je evengoed geen rust lijkt me

Ja, de mentale last is volledig voor mij, mijn partner heeft niet veel meegekregen van zijn opvoeding helaas. Alles werd voor hem gedaan zonder interesse naar zijn of andere hun toekomst. Ik heb zelf geleerd dat ik alles alleen moet doen van thuis uit. Als ik nu thuis niks doe, stapelt het op tot mijn man begint te zeuren dat ik het moet doen, het vanzelf weg gaat of hij zijn moeder aanspreekt erover. Ik vroeg mijn man gister avond en vanochtend te bellen om sochtens te bellen (wegens de drukte bij de dokters) en smiddags 2 uur vroeg ik hoelaat hij een afspraak had (zodat ik misschien mee kon) Toen belde hij pas... Het is allemaal nog niet zo erg, anders was ik zelf wel gegaan, maar voor mij is het principe gewoon dat hij zijn vaderrol niet serieus neemt... En ja, de bedoeling was dat hij belt, zodat hij kon gaan en uiteindelijk moest ik maar uitzoeken hoe ik het doe... Mijn man werkte de laatste weken van vroeg tot laat, dus viel alles alleen op mij omdat hij meer rust nodig heeft. Als ik het niet doe, doet niemand het en mijn kind ga ik niet laten wachten tot papa eindelijk beseft hoe erg het is. Ik heb het hem ook uitgelegd dat als ik alles moet uitleggen, ik het nogsteeds alleen doe en dat leek hij te begrijpen. Alleen gaf hij er niet genoeg om om er iets aan te doen blijkbaar... Een heel simpel voorbeeldje is dat ik voor mijn verjaardag een taart van de bakker wauw (doe ik altijd voor hem, nooit voor mijzelf), hij zou gaan en uit zichzelf zodat ik niks moest doen, begrijpend dat ik dan iets los kon laten. Uiteindelijk was ik doodziek (ziekte pfeiffer gekregen) en moest ik nogsteeds naar de supermarkt om taart te halen omdat ik mijn familie wauw laten komen in het weekend...zelfs de bakker was teveel voor mijn man Het is zo ontzettend stom he, maar het betekende symbolisch zo veel als ik een bakkerstaart waard zou zijn geweest ipv enkel supermarkt als ik het zelf doe....

Klinkt heel zwaar... Je kan inderdaad de dingen niet laten liggen ten koste van je kind. Dat snap ik helemaal. Maar het is toch straf dat als het huishouden bv wat blijft liggen hij daarover zeurt tegen jou of z'n eigen moeder? Hoezo? Dat hij het dan zelf aanpakt als het hem stoort of opvalt? En wat voor nut heeft het om het tegen z'n mama te gaan zeggen? Dat geeft in mijn ogen deze boodschap: Kijk mama, we hebben ons huishouden niet op orde en ik kies er bewust voor om daar niet in te helpen. Snap niet waarom dat uitsluitend jouw verantwoordelijkheid zou moeten zijn Het is al een begin dat hij het mentale aspect begrijpt, maar hij moet er ook iets mee doen natuurlijk 😕 Oh wat jammer van je verjaardag. Dat moet kwetsen... Als er dan eens een moment is dat je even aan niks wil denken... Ik zou graag eens in het hoofd van je man kunnen kijken. Want hij zegt dan wel het te zullen doen, maar uiteindelijk komt het toch terug bij jou terecht? Vraag me af hoe dat komt In elk geval kan je dit zo niet blijven volhouden he... Ik zou blijven praten en proberen met voorbeelden duidelijk te maken wat je bedoelt, maar daar heb je wellicht ook weinig energie voor... Eventueel echt een duidelijke taakverdeling maken? Dat er qua huishouden echt zaken zijn die zijn verantwoordelijkheid worden ofzo?

Hmm I feel you :( Al heb ik het gevoel dat er hier al wat stappen vooruit gemaakt zijn... Zo nu en dan wordt het afwasmachine al eens leeggemaakt door mijn partner, zet hij de robotstofzuiger op... Of in geval van nood haalt hij ons zoontje wel eens op van de crèche. Allemaal dingen die hij ook heeft moeten "leren", waar hier harde woorden voor gevallen zijn en veel tranen gevloeid... Maar alleen op die manier kwam het hier binnen bij mijn partner. Ik ben al blij dat ik heb kunnen "verwezenlijken" dat ik 1 keer per week mag uitslapen. Maar in het begin vergat hij ons zoontje dan zijn boterham of fles te geven, waardoor ik me in bed alleen maar kon opjagen in het feit of hij wel aan alles gedacht had. Ondertussen lukt hem dit wel. Maar ja, die mentale last he... Dat continu aan staan en voor 2/3 denken. Ik vind het zelf ook enorm pittig. Ik heb aan mijn partner voorgesteld of eens in het weekend met ons zoontje naar zijn ouders wil gaan zonder mij, zodat ik dan eens enkele uurtjes voor mij alleen heb. Al is het maar om op mijn gemak het huishouden te kunnen doen...

Hier ook zo’n gevoelens. Het geraakt er maar niet in. Hij zegt dan dat hij ook moe is of het gwn allemaal niet meer aankan. Hier hielp al een beetje taken verdelen. Liep heel stroef maar er is beterschap. Ik moet hem vaak wel nog vragen om het te doen want (bv) de vuilkar komt morgen. Hij denkt daar dan niet aan. Maar anders blijft het liggen en wordt ik boos en geen seks dan 🤪. Dat wapen gebruik ik wel echt. Je kent mss de liefdestalen. Ik heb graag acts of service, hij touch. En dat matcht niet. Dus ik zou de dingen die hem affecteren laten liggen of taken verdelen en genoeg herhalen. Op je strepen staan en af en toe straffen als het nodig is

Relatietherapie kan ook helpen maar das een grote stap

Ik heb mij er gewoon bij neergelegd dat mannen niet denken aan zo een zaken. Dat is gewoon iets natuurlijk, biologisch. Wij als vrouwen hebben deze zorg instict wel, mannen niet. Als ik het vraag dan doet hij het ook. Dan is ook wat hij na een tijd zei, vraag en zeg gewoon waar ik kan helpen. Ik vroeg hem oprecht na een uitbarsting of hij ooit tijdens het werken denkt aan ‘ik moet nog naar de winkel want morgen hebben we dit dit en dit nodig’, ‘er is geen brood meer’, ‘ik heb een was ingestoken dus die moet er straks uit’, ‘de vuilbakken moeten buiten want die komen ze morgen halen’, etc… En hij zei heel eerlijk: neen En ik zei, ja wij vrouwen doen dit dus wel, ook tijdens de werkuren. Ik vraag / zeg het gewoon in de avond : De vuilkar komt morgen : huspakee hij staat recht en zet de vuilbakken buiten. Kan jij de kleine morgen ophalen/afzetten zodat ik eerder kan vertrekken en eerder thuis kan komen ? Ja als dit in zijn planning past, Neen als hij vroeg de deur uit moet, zo simpel is het. Wil jij morgen (weekend) wakker worden zodat ik kan uitslapen want ik heb het nodig. Alsook reminders in de agenda van de gsm zetten… Groot hulpmiddel !! Communicatie is de eerste stap, nadien loopt het wel soepeler en moet je minder vragen en is het eerder een routine …

Zo simpel gaat het bij mij helaas niet. Moet ik zeker 5x vragen om iets te doen. En dan nog vergeet hij het want hij is te druk met gamen of iets anders onnozel

Sorry, hier heb ik het echt moeilijk mee. Hoezo kan je man niet voor zichzelf denken? Wat houdt dit in? Als jij er niet bent, hij woont alleen, wordt er niks gedaan? Dan stapelt het vuilnis maar op? Dan komen er geen boodschappen in huis. Met alle respect, maar dit is gewoon mooi verpakt door je man. Zo is het leven ineens veel makkelijker. Je vrouw zegt je wat je moet doen, zij doet al het denkwerk en als man moet je er niet bij nadenken Mijn man zet het vuil spontaan aan de straat als het nodig is. Hij gaat spontaan naar de winkel als hij daar tijd voor heeft en hij, zelf, de bedenking maakt dat er nog amper eten in huis is. Zo kan ik eindeloze voorbeelden geven. Hoezo zou een man niet op dezelfde manier vooruit kunnen denken als een vrouw?

Vind ik een beetje een vreemde uitspraak. Mannen zijn ook in staat vooruit te denken en spontaan dingen te doen... Dit heeft niets met biologie te maken.

Dat zeg ik ook niet, ik bedoel dat mannen niet aan meerdere dingen tegelijk denken. Als hij op het werk is, is hij aan het werken, verder denken zij niet na. Mijn man zal heus wel zien dat er geen water in huis is en zal dan ook naar de winkel gaan en vragen wat er allemaal nog mee moet. Maar hij zal nooit spontaan denken aan ‘Zou ze een was hebben ingestoken en moet ik deze er uit halen ‘, neen dan moet ik wel vragen ‘ik heb een was ingestoken en wil jij deze ophangen’. Mijn man werkt ook enorm hard, vertrek vroeg en komt laat thuis dus ik begrijp wel als hij zegt : vraag het gewoon. Hangt ook van de opvoeding af, mijn man (en zijn broers) zijn opgevoed als prinsjes, de mama deed alles en zou nu nog alles doen, de jongste vroeg tot kort nog een glas water aan haar , dus ik vind dat mijn man het heel goed doet ookal heb ik er veel tijd en moeite in moeten steken 😉 en dan wijs ik met de vinger naar mijn schoonmoeder dat zij het anders moest doen. Met communiceren geraak je ver in een relatie, niet iedereen wordt opgevoed op dezelfde manier …

Ik denk persoonlijk dat het een generatiekloof is binnen een zelfde generatie. Wij als vrouwen zijn al vrij geëmancipeerd opgevoed met het idee dat iedereen zijn steentje moet bijdragen. De mannen zijn vaak nog in het oude systeem opgevoed waar de partner wel voor hun zal zorgen. Zeker als je uit een alleen meisjes of jongens gezin komt vind ik dat extra opvallend (zoals bij mijn partner en ik). Ik ben echt al sinds het begin bezig met hem bij het huishouden te betrekken. In het begin heb ik letterlijk gezegd ‘kijk, dat is mijn nettoloon. Als jij mij dat betaalt dan zie ik dat alles altijd in orde is en dat jij niets meer moet doen. Zo niet, dan ga je moeten helpen want ik werk ook full time’. Ik doe nog altijd het meeste maar zonder commentaar (buiten dat er iets op is of we bijna door het ondergoed zitten ofzo). Hij heeft zijn taken die perfect te combineren zijn met zijn drukkere job zoals de afwasmachine, tafel dekken of afval buiten brengen en aan de stoep zetten. Ik heb ook al zeer duidelijk gemaakt dat onze zoon dat allemaal zal moeten kunnen en dus een andere opvoeding zal hebben als hij gehad heeft. Koken en huishouden doen is een basic life skill en geen genderkwestie.

Exact, deze kant wil ik dus ook op. Het hangt gewoon af van de opvoeding en de generatiekloof. Ik kom uit een gezin van 3 meisjes, wij zijn opgevoed als zelfstandige vrouwen. Mijn man komt uit een gezin met 3 zonen, de mama deed alles. Daarom dat ik ook zeg : zij denken niet aan meerdere dingen tegelijk, hebben ze nooit moeten doen. Communicatie , duidelijkheid , dat is nodig in een relatie 🙂

Maar daar zeg je het zelf he: dat is opvoeding. Dat heeft niets, maar dan ook niets, met biologie te maken Ik heb het aan mijn man gevraagd: hij kan zich in de verste verte niet voorstellen dat hij op zijn werk enkel aan zijn werk zou denken. Simpelweg denken 'Wat zouden we kunnen eten vanavond? Wat hebben we nog in de koelkast liggen?' en op basis daarvan al dan niet naar de winkel gaan is toch niet zo moeilijk? Ik vind wat Harmonieuze Paddestoel omschrijft helemaal anders overkomen dan jouw omschrijvingen. Ik interpreteer beide situaties als totaal anders eigenlijk

Ik ben totaal niet de enige dat hier zegt dat mannen hier niet aan denken. “Hij denkt er gewoon niet aan” staat hier meerdere keren onder. Misschien heb ik me fout uitgedrukt dan maar ik bedoel wel degelijk dat niet alle mannen spontaan aan deze zaken denken. Dat jouw man dat wel doet vind ik heel mooi en je mag van geluk spreken ! Chapeau ! Ik probeer de mama van deze topic gewoon raad te geven, communicatie, afspraken maken met elkaar, hem proberen te doen beseffen wat er mis loopt. Het is gewoon heel moeilijk en ik begrijp haar volledig. Opvoeding speelt een belangrijke rol en daarom dat dit voor deze mannen “natuurlijk” is, wat zij weten niet beter als “de mama doet dit allemaal”

Ja oké, maar eerst zeg je dat het biologisch bepaald is. Dat geeft een totaal verkeerd beeld en interpreteer ik als 'we moeten het er maar mee doen'. Dat het over opvoeding gaat, klopt voor een groot deel. Dus eigenlijk zeg je dingen die haaks op elkaar staan wat alleen maar verwarrend is en een verkeerd beeld kan geven. Want nee, we moeten ons daar niet bij neerleggen en onze man "trucjes" aanleren zodat hij doet wat wij van hem verwachten

Ik heb het hierover ook al gehad met collega's. Zij zeiden me dat ze gewoon hun man op het matje hebben geroepen en samen een schema hebben opgesteld met letterlijk alle huishoudelijke taken en wie wat doet zodat er geen discussie meer was over wie er meer of minder deed. Ik las onlangs ook een artikel over een vrouw die een Excel had bijgehouden met echt alle taken die ze op zich neemt waarvan de man niet eens doorheeft dat dit moet gebeuren. Neem nu vb het wisselen van zomer naar winterkleren: ik heb hier zo veel tijd in gestoken om alle zomerkleren netjes op te bergen en ervoor te zorgen dat hij voldoende kledij had voor de winter, ik zorg ervoor dat hij nieuwe slaapzakken heeft, zoontje had buikgriep en had zijn lakens 2x ondergespuwd en dan krijg ik de vraag van mijn vriend "waar liggen er verse lakentjes" maar wie heeft dat allemaal gekocht destijds... Dat stoort me ook enorm, mijn vriend ziet het dagdagelijks werk wel zoals de afwas of naar de bakker gaan maar echt vooruit denken nopeee

Neen, ik bedoel zeker niet ‘we moeten het er maar mee doen’, ik geef ook duidelijk aan dat ikzelf in opstand ben gekomen om bepaalde zaken te veranderen. Miscommunicatie hier, misschien inderdaad verkeerd uitgedrukt van mijn kant of verkeerd geïnterpreteerd door jullie. Mijn excuses. Dat een groot aantal vrouwen er wel alles aan moet doen om de partner “te veranderen” en bepaalde zaken moeten “aanleren” en er een routine van moeten maken is gewoon een feit. Dat er mannen zijn dat dit wel spontaan doen , dat ze maar allemaal zo waren …

Wij hadden dit probleem ook en zijn gestart met een wekelijkse meeting waarin we allerlei topics bespreken: kinderen, eten, huis (we zijn aan het renoveren), huishouden, financiën, persoonlijk en sociaal. Per topic bespreken we kort hoe we ervoor staan, wat we verwachten, moeten doen, .. en daarna lijsten we alle to-do's op die we ook meteen verdelen (en soms bespreken in detail zodat de to-do vlot uitgevoerd kan worden door de ander). Ik kan concretere voorbeelden geven als het te vaag is, maar dit werkt zo goed bij ons. We schrijven die to-do's ook op een groot whiteboard van greenstory, en alle events/afspraken gaan op de kalender die in de keuken hangt. Zo zien we steeds wat er moet gebeuren. Ik moet wel zeggen, mijn man stond erg open om meer te doen in ons gezin omdat hij zag hoe moeilijk het was voor mij. En hij doet het nog steeds niet 'even goed' als ik, maar het is al zooooveel beter dan vroeger. Ik kan hem nu echt vertrouwen met zaken die gedaan worden en dat is erg fijn.

Je zei letterlijk 'dat is biologisch', wat ik erg kwetsend en zelfs gevaarlijk vind. Moeilijk anders te interpreteren maar goed dat je kan verduidelijken dat er sprake is van foute terminologie. Uiteraard weet ik dat veel mannen niet spontaan aan onze verwachtingen voldoen. Ik wilde alleen duidelijk maken dat dit niks met biologie te maken heeft zoals jij eerst beweerde. Dat gezegd zijnde, bedankt voor je rechtzetting :)