Reacties ouders

Komaan seg, iedereen maakt fouten! Jouw vriend steunt je dus ook niet? Wat erg 😔 Iedereen maakt fouten, en jij hebt snel en correct gehandeld eens je het wist. Nu zal je meer oplettend. Deze ‘shaming’ van jouw ouders is dus zeker niet nodig. ❤️

Mijn vriend steunt me wel maar ziet ook dat ik mij terugtrek, ik denk dat hij niet goed weet hoe hij erop moet reageren

Zo'n fout is echt enorm snel gemaakt... Je hebt juist gehandeld. Ik denk dat het typisch is aan die generatie om ons dan te wijzen op wat we beter hadden kunnen doen, maar daar wordt niemand beter van. Jammer... Hoe oud is je kindje? Komt er nog een vroedvrouw aan huis? Misschien kan je er met haar even over praten. Dat gevoel van falen is herkenbaar, maar je mag jezelf daar niet in verliezen natuurlijk

Mijn kindje is 14 dagen, ik lig nu hele dagen, voel me leeg, gefaald, gelukkig neemt vriend nu alle zorgen over want ik durf hem zelf niet meer vast te pakken, zeker het dreigement dat ze hem zullen laten wegnemen als ze merken dat er niet voor gezorgd worden heeft mij diep gekwetst

Hun reactie is niet oké en buiten proportie. Dat je initieel schrikt wil ik begrijpen, maar het gaat om vitamine D. En stel zelfs dat het om een ander product ging, had je het op tijd gemerkt en had het antigifcentrum wel verder geholpen. Ik zou het zeker bespreken met de vroedvrouw. Ik heb zoiets niet meegemaakt (wij vergaten eerder de vitamine D), maar voelde me wel erg gefaald rond een moeilijke borstvoedingsstart. Als je een goede vroedvrouw hebt, zal ze je hopelijk wel kunnen bijstaan hierin 😊

Wat een rotreactie is dit van je ouders. Je hebt een fout gemaakt maar zodra je dit doorhad heel goed gereageerd. Dit maakt je geen slechte maar net een goede moeder. Er is geen enkele moeder die nooit iets meemaakt wat eigenlijk niet ok is. Mijn zoontje is zo eens van het verzorgingskussen afgevallen terwijl ik er bijstond. Maar hij was heel veel aan het bewegen en aan het wringen terwijl ik een zuivere pamper aan het aandoen was en ineens schoot hij naar achter en zag ik hem vallen. Hij had gelukkig niks , ik denk dat ik er meer van heb afgezien omdat ik mij hier schuldig over voelde dan hij. Ik heb dit ook tegen mijn ouders gezegd en zij hebben mij hier nooit commentaar op gegeven.

Zo'n dingen gebeuren echt sneller dan je denkt. Hier al twee keer van bed gevallen. Je ziet het gebeuren en toch ben je te laat. Gelukkig telkens niks aan de hand. De eerste keer voor de zekerheid laten nakijken door de kinderarts. Die zei dan dat we eigenlijk gerust hadden kunnen zijn door de manier waarop onze dochter toen reageerde. Bij de tweede val van diezelfde signalen uitgegaan, de crèche op de hoogte gebracht zodat ze die dag mee konden opvolgen (was toen 's ochtends gebeurd) en de nacht erop voor de zekerheid om de 3u mijn wekker gezet om haar te controleren in haar slaap. Zo'n dingen gebeuren inderdaad en maken je geen slechte mama, zeker niet als je er nadien juist en snel in reageert

Ik weet nog heel goed dat mijn man boos was geworden op mij toen mijn zoontje was gevallen. Een aantal dagen later had hij hem in zijn handen en mijn zoontje viel, ik zag het gebeuren en echt waar, we weten niet hoe het kon gebeuren, hij lag plots op de grond. Ik keek gewoon naar mijn man en zei heel rustig : wat zou je er van vinden als ik nu heel hard tegen je begin te roepen en kressen ? Hij zei : maar ik kon er echt niets aan doen ! En ik zei : EXACT. Dat het van je ouders komt vind ik heel bizar, zij hebben wel meer ervaring dan ons en ik geloof nooit dat zij geen fouten hebben gemaakt in het opvoeden van de kinderen… Je bent nog maar net bevallen begrijp ik? Je hebt juist steun nodig van je omgeving. Je vriend zal de zorg op hem nemen omdat hij juist ziet dat je oververmoeid bent zodat jij ff kan resetten ? Ouderschap komt met vallen en opstaan, geloof me. Mijn zoontje is nu 5 en ik leer nog elke dag zaken bij in het opvoeden. Ik ben zwanger van de tweede en ik weet gewoon dat bij deze ook niet alles perfect zal verlopen. We zijn maar mensen en we maken fouten en leren elke keer bij ! Het feit dat je onmiddelijk doorhad dat je iets “fout” hebt gedaan en ook actie hebt ondernomen laat zien dat je echt de perfecte mama bent ! Had je niets gedaan dan zouden ze je misschien nog iets kunnen verwijten, maar toch niet in jouw situatie !? Voel je niet slecht ! Probeer rustig aan weer de zorgen op je te nemen, je kleintje heeft je nodig. Spreek af met je partner dat hij de vitamientjes geeft tot jij je er weer goed bij voelt ? Ik heb dit zo gedaan met het nagelknippen, ik neep per ongeluk in zijn velletje, ik was harder aan het huilen dan mijn zoontje. Nadien heeft mijn man het een aantal weken overgenomen en stillaan samen opgebouwd tot ik het weer grotendeels overnam …

Neem aub (even) afstand van deze mensen. Echt buitensporige reactie! Er moet trouwens heel veel gebeuren en met bewijs voor een kind van een ouder ‘afgepakt’ kan worden!

Zo’n dingen gebeuren, niemand doet dit met opzet! Hier is mijn baby al eens uit bad gevallen en heeft hij al wc-blok aan zijn handen gehad. Iedereen maakt fouten!!!

Als het een troost is: ik heb dit eens gedaan maar andersom. Mamacoli druppels ipv vitamine D. Kon ook geen kwaad. Je bent dus echt niet de enige en er is geen ramp gebeurd. Het feit dat je zo inzit met deze gebeurtenis, toont alleen maar aan dat je heel veel geeft om je kindje.

Mijn schoonmoeder heeft eens de dubbele dosis perdolan aan ons kindje gegeven en ze heeft 3 kinderen groot gebracht. Iedereen maakt fouten en ook jouw ouders hebben fouten gemaakt. Probeer het los te laten zodat je er opnieuw voor je kleintje kan zijn.

Wow die reactie van je ouders is echt niet oké. Heel heftig om zoiets te zeggen na zo'n banale fout. Jij bent voor de eerste keer mama en alles is zo zoeken. Als dit één keer voorvalt, kan dat ECHT geen kwaad. Als je dat meerdere keren op een rij doet is dat iets anders uiteraard. Je bent géén slechte moeder. Laat jezelf dat niet aanpraten. En laat jezelf ook niet toe dat je nu uit angst je kindje niet meer durft te verzorgen. Als het je kan helpen, praat met je kindje en leg uit dat je dat per ongeluk hebt gedaan en er altijd op zal letten om geen fouten te maken. Maar je bent ook maar mens en fouten maken hoort daarbij. I know je kind gaat dat niet snappen, maar mss zorgt dat voor jou terug voor verbinding. Je ouders en omgeving dienen er te zijn voor steun en dienen je te versterken, zeker in de moeilijke momenten. Dat is wat je ouders net niet hebben gedaan.

Ik denk dat het goed is om je wat meer te laten begeleiden. Die eerste weken na mijn bevalling vond ik ook zo ontzettend intens, ik huilde heel veel (hallo hormonen) en neigde naar postnatale depressie af en toe. Je omgeving is daar zo belangrijk in. Dus als je er nog geen hebt, zoek een vroedvrouw om je postpartum goed te begeleiden en ondersteunen. En evt kraamhulp als dat nog kan.

Fouten maken is menselijk. Het gaat er om wat je doet nadat je een fout maakt. En jij hebt meteen juist gehandeld. Top mama dus!!! ❤️

Dit dus! Slechte mama’s stellen zichzelf niet in twijfel, het feit dat je zo streng bent voor jezelf betekent dat je het net heel goed wil doen. Maar je mag echt wel milder zijn. Je maakte een foutje, zoals iedereen doet. Er is echt niemand perfect. En iedereen heeft al eens een engelenbeschermer nodig gehad om iets ergs te voorkomen, bij onoplettendheid in het verkeer, de zorg voor je kind of in je job bv. Dat maakt van jou geen slechte mama. En als je het van ons niet aanneemt: Misschien helpt het om met iemand te spreken die veel kennis heeft van kindjes en die je kan geruststellen dat je het wel goed doet, zoals je vroedvrouw of kind en gezin (ik weet dat niet elke consulent goed is maar wij hadden een toppertje)? Want je kindje heeft jou en je zorg zo nodig, ik denk dat terugtrekken eigenlijk erger is dan wat extra vitamine d.

Wauw ik verschiet ook van die reactie van je mama. Je bent moe zoals alle mamas zijn omdat je non stop bezig bent met het welzijn van je kind. Het gebeurt ons allemaal dat er iets fout gaat. Dat zijn ook kleine leermomentjes die je nodig hebt als ouder. Zo heb ik bvb in het prille begin 2x in het vel van m’n kind geknipt toen ik zijn nageltje wou knippen. Daarna dit wijselijk door de papa laten doen. Iets later is hij van zijn stoeltje gevallen, papa was erbij. Ook naar spoed geweest en gelukkig niks aan de hand. Maar nu zijn we voorzichtiger daarin. Helemaal oke, op spoed hadden ze ook iets van ‘bij de tweede of derde kom je zelfs niet naar spoed met zoiets’. Ik snap dat die reactie binnenkomt. Je hebt net steun en begrip nodig van je omgeving. Laat je omringen door mensen die in je geloven. Je kan je mama wel laten weten hoe dit overkomt en wat je nodig hebt. Aan haar de keuze om haar gedrag aan te passen. Echt niet aantrekken van je ‘foutje’, zo onschuldig.